Думалі сёньня зь сястрой, што пойдзем "легіянэрыць" на вакзал.  А Пан Бог думаў, што ня пойдзем... Ня цяжка здагадацца, Хто з нас меў рацыю... :)

Мінулае легіянэрскае заданьне выконвалі зь сястрой Аняй на вакзале. Сустрэлі паэтку са Слоніма, і я больш за гадзіну слухала даволі неблагія рэлігійныя, палітычныя і лірычныя вершы. Шкада толькі, што ўсе яны былі напісаныя па-расейску. А яшчэ аказалася, што паэтка, ў вольны ад напісаньня вершаў час, вельмі любіць складаць і разгадваць красворды, рэгулярна глядзіць перадачу “Поле цудаў” і вось ужо 11-ы год марыць сустрэцца зь яе вядучым Паўлам Якубовічам. Яна і падарункі яму дасылае, і лісты піша, а ён так не разу і не запрасіў яе на перадачу…

Сястра Аня таксама любіць вершы, але яна вельмі актыўны чалавек. Пакуль я размаўляла з паэткаю, сястра пасьпела ахапіць легіянэрскаю працаю ледзьве не ўсю вакзальную моладзь…

А потым з намі захацеў паразмаўляць даволі прыстойны з выгляду мужчына. Але неўзабаве высьветлілася, што ён знаходзіцца  “пад шафэ”, хутчэй нават пад цяжкім, чым пад лёгкім… Мужчына пачаў патрабаваць “прадаўжэньня банкету”, але ж праз пару хвілінаў размовы ўсё ж такі ўсьвядоміў, што мы - каталікі ,і сказаў: “Тады давайце пойдзем у касьцёл!”. Мы яшчэ хвілінаў 10 угаворвалі яго, каб ён ехаў дадому…  

Сёньня ўвечары таксама ідзем на вакзал… :)  

Неяк сумна зрабілася без ЖЖ-сябра uladzimer ... 

Не хапае ягоных допісаў...  А ён зачыніў свой ЖЖ ажно да Вялікдня...
Вельмі цяжка каталічцы, якая штомесяц спавядаецца са сваіх грахоў, абыходзіцца без задушэўных размоваў з чысьцюткім, як анёл,  паганцам... :)

Аблічча Маці, слыннае цудамі.

Заканчэньне.

Пачатак:

Частка І
Частка ІІ
Частка ІІІ
Частка ІV

Зь вялікай верай да сьвятога Абраза зьвярнуўся таксама сьляпы ад нараджэньня Алёвіч. Меў 40 год, калі ўсьлед за Агатай рушыў у Баруны. Калі пачуў Барунскія касьцельныя званы, адкрыліся яму вочы. Гэтыя тры цуды запісаныя ў студзені 1693г. Ад студзеня 1963г. да траўня 1695г. запісана 157 цудоўных зьяваў, якія былі пацьверджаныя рознымі сьведчаньнямі. Сярод іх – выратаваньне жыцьця, выратаваньне ад рук непрыяцеляў, вяртаньне зь няволі, знаходжаньне рэчаў, вылечваньне ад дрэнных звычак, направа грахоў і жыцьцёвых памылак, навяртаньне зь ерасі, адсоўваньне трывогаў і клопатаў, хрысьціянскае прыгатаваньне да сьмерці, цудоўныя выздараўленьні канаючых, а таксама ўваскрашэньне памерлых. Пані з Абраза стала вядомай як Нябесная Суцяшальніца Засмучаных.

Падобным чынам адбывалася і ў лютым 1693г. Гэлена Пазьнякова, якая была спаралізаваная і невідушчая, зьвярнулася са сваімі просьбамі і малітвамі да Маткі, і стала бачыць, і сама пайшла да Барунаў, каб падзякаваць сваёй Выратавальніцы. Панна Марыя вылечыла ад паралічу таксама і Станіслава Юшкевіча, і Мар’яну Арліцкую. Неймаверная і зьдзіўляючая разнастайнасьць і колькасьць тых цудаў, якія ўчыніла Маці Божая Барунская для свайго люду. Кожны, хто зь верай зьвяртаецца да Цудоўнай Пані, ня будзе пакінуты без уцехі. Аднак найбольш у кнізе занатавана менавіта цудоўных выздараўленьняў.

Цудоўную дапамогу атрымоўвае таксама ксёндз Юры Казімір Гелаўтовіч, які пражываў у Жмудзі. У няшчасным выпадку ён зламаў нагу і гэта быў адкрыты пералом. Нага доўга не гаілася, прычыняючы яму моцны, нясьцерпны боль. Калі пабожны ксёндз зьвярнуўся да Найсьвяцейшай Панны, просячы аб дапамозе ў пакутах, адразу атрымаў ласку, і яго нага загаілася ў той самы момант.

12 лістапада 1693г.прыехала ў Баруны шляхцянка з Наваградка і распавяла сваю гісторыю. На трэці дзень пасьля яе сьмерці, калі ў касьцёле адбывалася пахавальнае набажэнства, “Манархіня Неба і Зямлі, узбуджаная шчырымі сьлязамі трох дачок”, вярнула яе да жыцьця. Родзічы і сябры, што прысутнічалі на пахаваньні, бачачы, што яна ўстае з труны, уцяклі ў перапалоху. Ксяндзы ў той хвілі бачачы ў зь мёртвых паўстаньні ролю д’ябла, пачалі адпраўляць над ёй экзарцызмы (дзеяньні, ськіраваныя на выгнаньне д’ябла пры дапамозе малітвы, моцай Хрыста). Падобным чынам 23 студзеня 1694г. да жывых вярнуўся Станіслаў Алешка Любахоньскі.

( Read more... )

Малюнак ЖЖ-сябра kabierac
Прыгожа...
Да таго ж заўважана, што прагляд гэтай карціны натхняе вернікаў розных хрысьціянскіх канфэсыяў на вядзеньне канструктыўнага экумэнічнага дыялёгу... :)

Пабудаваны ў 1687 годзе, у 1746г. рэканструяваны. З 1870г. тут размяшчаўся праваслаўны Свята-Духаў мужчынскі кляштар. Пасля ІІ сусветнай вайны і да сённяшняга часу ў будынку дзейнічае катэдральны праваслаўны сабор Святога Духа і ўстановы праваслаўнай епархіі.
***
Інфармацыя ўзятая з каталіцкага календара.

ГЛ вярнуўся ў ЖЖ... Вельмі ўсіх прасіў, каб яго не чапалі, не камэнтавалі і нават не чыталі... :)
Але пост пра каталіцкую супольнасьць у Беларусі і спробы аналізу яе сучаснага становішча я ўсё ж такі прачытала...

Некаторыя спадары і спадарыні рэгулярна зазіраюць у мой ЖЖ, але мяне не зафрэнджваюць. Нядобра гэта…

Таксама не зафрэнджваюць некаторыя каталікі і нават БэХаДэшнікі. А гэта ўжо зусім дрэнна…

Ужо даўна заўважыла, што мне цяжэй за ўсё паразумецца зь гісторыкамі і з праграмістамі. Бо яшчэ ніводзін зь іх ніколі ня даў мне канкрэтнага і недвухсэнсавага адказу на зададзенае пытаньне, прычым, нават незалежна ад таго, па спэцыяльнасьці тое пытаньне было, ці не… Але, менавіта гэтыя людзі часьцей за ўсё сустракаюцца мне на жыцьцёвым шляху… Асабліва – гісторыкі… Часам мне здаецца, што іх у нас нашмат больш, чым бугальтараў… Да… Няма ў жыцьці ні гармоніі, ні балянсу…

У каталіцкай традыцыі некаторых краінаў Заходняй Эўропы існуе звычай асьвячэньня на Грамніцы ня толькі сьвечак, але і кужалю - як сымбалю пялюшак Езуса Хрыста, ў якіх Яго прынесьлі да храму. У старажытным трапары Заходняй Царквы сьпявалася: “Да пялюшак немаўляці Сябе зьменшыў...” Гэтыя пялюшкі лічыліся адной з адзнак  пакоры Есуса Хрыста.

Асьвечаны на сьвята Грамніц кужаль, як сымбаль пакоры нашага Пана, ужо ад старажытнасьці ўшываўся ў рызы каталіцкіх сьвятароў і манахаў, як напамін аб пакоры і самаахвярнасьці. Першыя дакладныя зьвесткі аб гэтай традыцыі знаходзяцца ў італійскай літургічнай літаратуры ХІ стагодзьдзя, у разьдзеле, дзе апісваецца працэс вырабленьня літургічных рызаў для касьцельнай герархіі.

У далейшым, ад прывілею выключна касьцельнага кліру, асьвечаны на сьвята Грамніц кужаль уваходзіць у агульны ўжытак. Пачынаецца асьвячэньня кужалю і для шараговых вернікаў, як сымбалю прыналежнасьці да статку Хрыстовага. У Нямеччыне і Францыі ў ХIV-XVIII ст.ст. з кужалю шылі своеасаблівыя мяшэчкі. У іх укладалі каталіцкія рэліквіі - часткі мошчаў сьвятых, абразкі і г.д., і насілі на шыі побач зь нацельным крыжам. Таксама ў кужаль загортвалі хворых і чыталі над імі малітвы.

У Італіі традыцыя асьвячэньня кужалю перайшла часткова і ў Царкву Ўсходняга абраду (Грота-Фэрацкая традыцыя), але шырокага распаўсюджваньня не атрымала.

У Беларусі кужалем называецца і часаны лён, і тонкая тканіна, вытканая зь ільняных нітак.
Літургічнае аблачэньне сьвятара пачынаецца з падрызьніка, які шыецца з тонкай ільняной тканіны. І аснова рызаў, на якія ўсё нашывалася – таксама складае такая ж тканіна, толькі, можа, больш шчыльная.
А манахі насілі падрасьнікі з грубага, жорсткага палатна. Але, у абодвух выпадках, для шыцьця  выкарыстоўвалі пераважна ільняную тканіну.
***
Вялікі дзякуй айцу Сяргею (БАПЦ) за прадастаўленую інфармацыю :)
***
Аказваецца, у Менску існуюць такія ж каталіцкія традыцыі, як і ў Заходняй Эўропе... :)

Гэта было якраз на Грамніцы. Ксёндз удзяляе вернікам сьвятую Камунію. Людзі стаяць на каленях у два шэрагі. Сьвятар ужо падыходзіць да мужчыны, які стаіць побач са мной, і я чую найцудоўнейшыя ў сьвеце словы:
- Цела Хрыста.
- Амэн.
У гэты момант жанчына, якая стаіць з другога боку, пытаецца ў мяне:
- А што трэба адказваць сьвятару?
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Натуральна, я нічога не пасьпяваю ёй сказаць, але сама сабе потым думаю: напэўна, чалавек ніколі не спавядаўся і не вывучаў катэхізіс, калі задае такія пытаньні…
Жанчына “пасьпяхова” прымае Камунію, а я вырашаю падысьці да яе пасьля заканчэньня Імшы і запытацца пра споведзь. Але, пасьля Імшы яна так шчыра, прыгожа і горача моліцца ля алтара, што я не наважваюся парушыць усю гэтую цудоўную гармонію і вырашаю, што Пан Бог сам ва ўсім разьбярэцца…

А як бы паступілі Вы, будучы на маім месцы?  :)

Шаноўнае панства і спадарства!

Можа хто-небудзь ведае, што гэта за традыцыя – асьвячаць на Грамніцы кавалачак кужалю і потым лячыцца ім ад розных хваробаў? Адкуль яна пайшла? Дзе можна прачытаць пра яе? Яна сустракаецца толькі ў каталікоў, ці і ў праваслаўных таксама? і г.д.

Загадзя вялікі дзякуй за любую інфармацыю на гэтую тэму :)  

Прыгожая мэлёдыя ад ЖЖ-сябра eiden_dark
Я ўжо сыграла некалькі разоў...
Зьвярніце ўвагу на прозьвішча кампазытара!
ЛИТОВКО... :)

Аказваецца, ёсьць людзі, якія думаюць, што вернікі змагаюцца за касьцёл сьв.Язэпа за гранты…

Цытую таго, хто так думае:

“Дык Вы пайшлі шчыра бараніць, ці толькі затым, каб не мучыцца ад "згрызотаў сумлення", каб адбыць місію, каб уставіць у справаздачу, каб - ВО - атрымаць пахвалу і чарговы грант ці яшчэ якую трасцу?
Эх вы, вернікі... Капні вас глыбей...
Праўду казаў Хрыстос: добрыя справы робяцца ўтайне. І моляцца Хрысту па-сапраўднаму без сведкаў. А не з абвяшчэннем пра гэта ў ЖЖ.”

Дыскусія была  тут ... :(

 

Аблічча Маці, слыннае цудамі.

Працяг

Пачатак:
Частка І
Частка ІІ
Частка ІІІ

Весткі аб цудах, атрыманых ад Маці пры Яе абразе ў Барунах, распаўсюджваліся ўсё далей. Натоўпы верных пачалі прыбываць у Баруны, а ласкі, якія тут спазналі набожныя вернікі, ўзбуджалі сярод людзей набожнасьць і веру. Адкрыта гаварылі аб цудоўных выздараўленьнях ад цяжкіх і невылечных хваробаў.

9 ліпеня 1692г. Гэлена Петравічова з глыбокай верай і надзеяй даверыла Найсьвяцейшай Маці дачку свайго падданага, Кацярыну, якая з нараджэньня была кульгавай і нямой.Не расчаравалася. Калека пачала гаварыць і хадзіць, а свае першыя крокі прагнула скіраваць да Маткі Барунскай, каб Ёй падзякаваць за гэты цуд.

Юры Сташэўскі, а таксама Юры Пагарэльскі зь Менскага ваяводзтва доўга і цяжка хварэлі. Дактары не маглі ня ў чым ім дапамагчы. У жніўні 1692г. скіраваліся з просьбай, каб вярнуць здароўе, да Панны Прачыстай у Барунах, і тут жа былі выслуханыя. Пад канец жніўня гэтага самага году Клемэнс Коўшы з Ганцавічаў, якія належалі Тамашу Цэдроўскаму зь Менскага ваяводзтва, зьвярнуўся за дапамогай да Паненкі, бо праз цэлы год ня меў сілы ў правай руцэ.

Падобна Міхал Яцэвіч з маёнтку Сэрвэч Ашмянскага павету доўгі час быў сьляпы, і Кшыштаф Казловіч, які быў ужо блізка сьмерці, прывезеныя да абраза Паненкі зь Дзіцяткам, здабылі здароўе, і зь вялікай радасьцю вярнуліся да сваіх блізкіх.

3 лістапада 1692г. малады хлопец Ян Паўлюковіч, з маёнтка, які належаў Хрэбтовічам, першы раз сеў на неаб’ежджанага каня. Разьюшаная жывёліна скінула свайго наезьніка, але яго нага заблыталася ў стрэмені. Конь цягнуў беднага юнака па полі і лесе. Яго спалоханыя бацькі, бачачы, што адбываецца, пачалі зь вераю прасіць Маці Божую Барунскую аб ратунку. Конь раптоўна спыніўся, а моцна пакалечаны хлопец у хуткім часе выздаравеў.

Юры Шурпіцкі са Смаргоні таксама ў лістападзе таго самага году, цяжка хварэючы, пасьля малітвы да Найсьвяцейшай Панны Барунскай раптоўна выздаравеў.
( Read more... )

Схадзіла сёньня на “стаяньне” ля сьвятога Язэпа, каб ад згрызотаў сумленьня не пакутаваць. А там – усё як і заўсёды. Ізноў ля касьцёла сабралася 7 чалавек… І гадзіньнік на Ратушы прабіў 7 разоў… І Дух Сьвяты прыйшоў да сваіх верных  зь 7 Дарамі... Дзіўныя супадзеньні…  

Нашумелы праект па пераўтварэнні тэрыторыі і будынкаў былога кляштару бернардзінцаў у гатэльны комплекс падае прыкметы жыцця пасля амаль трохгадовага перапынку.

Як паведаміў «НН» старшыня «Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры» Антон Астаповіч, «Мінская спадчына» перадала праектна-каштарысную дакументацыю на ўзгадненне навуковаму кіраўніку аб’екта Аляксандру Кропатаву.

«Гэта можа азначаць хуткі пачатак рамонтна-рэстаўрацыйных, ці, хутчэй, рамонтна-будаўнічых працаў на тэрыторыі кляштару», — мяркуе А. Астаповіч. Па ягоных словах, калі распрацаваны «Мінскпраект» праект будзе ажыццёўлены, да 70% аўтэнтычнай забудовы комплексу будзе знішчана, найперш унутраная частка, фрэскі.

Старшыня Таварыства аховы помнікаў кажа, што за тры гады зацішша праект амаль не змяніўся. Цяпер Антон Астаповіч рыхтуе зварот да кіраўніцтва краіны з хадайніцтвам аб перадачы кляштару бернардзінцаў каталікам. Ён паведаміў таксама, што мае інфармацыю пра зварот Мітрапаліта Мінска-Магілёўскага, арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча да Аляксандра Лукашэнкі з такой жа просьбай. «Па маёй інфармацыі, той зварот перададзены з Адміністрацыі на разгляд у Міністэрства культуры», — сказаў А. Астаповіч.

Адказны за СМІ пры Сакратарыяце Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі Аляксандр Амяльчэня пракаментаваў інфармацыю старшыні Таварыства аховы помнікаў наступным чынам:

«Тэма гэтая застаецца актуальнай для нас. Мы не спынілі нашых намаганняў па вяртанні касцёла Св. Язэпа і кляштара бернардзінцаў. Мы не робім гэта ў форме маніфестацый. Гэта робіцца ў форме зваротаў, у тым ліку пісьмовых, у розныя інстанцыі».

Вяртання кляштара з касцёлам Святога Язэпа ў Верхнім горадзе мінскія вернікі дамагаюцца больш за 17 гадоў. У 2005 годзе кіраўніцтва касцёлу ў Беларусі звярнулася да ўладаў з адпаведным патрабаваннем. Аднак 25 мая 2005 году тагачасны старшыня Мінгарвыканкаму Міхаіл Паўлаў выдзеліў з бюджэту сродкі на рэканструкцыю і рэстаўрацыю помніка XVII—XVIII ст., комплексу будынкаў №6, 8 па вуліцы Кірылы і Мяфодзія з прыстасаваннем пад гатэльны комплекс і аб’екты гандлёва бытавога прызначэння. У сакавіку 2007 года праект пераўтварэння кляштара ў гатэль трапіў у СМІ. Вернікі пачалі кампанію па абароне бажніцаў. Пад сценамі касцёлу Св. Язэпа рэгулярна ладзіліся супольныя малітвы, былі сабраныя тысячы подпісаў пад зваротам да кіраўніка дзяржавы за вяртанне вернікам святыняў. У красавіку таго ж года Беларуская рэспубліканская навукова-метадычная рада па пытаннях гісторыка-культурнай спадчыны пры Міністэрстве культуры Беларусі адобрыла перадпраектную прапанову па рэканструкцыі і прыстасаванні будынкаў былога кляштару бернардзінцаў пад гатэльны комплекс. Пры гэтым Рада прапанавала завяршыць навукова-даследчыя працы і дапрацаваць праект. А потым ініцыятары праекту ўзялі трохгадовую паўзу.

Кляштар бернардзінцаў заснаваны ў 1624 г. Фундавалі Андрэй і Ян Кансоўскія. Пасля пажару да 1652 г. быў збудаваны каменны касцёл і кляштар. Пасля рэканструкцыі 1752 будынкі набылі цяперашнія рысы. У 1864 г. касцёл прыстасавалі пад праваслаўную палкавую царкву Св.Кірыла і Мяфодзія (з 1872 г. пад архіў), а карпусы пад казармы Каломенскага пяхотнага палка і следчую камісію. У 1983 г. касцёл часткова рэстаўраваны (арх. Г. Босак).
***
Паводле

http://nn.by/index.php?c=ar&i=34508 

Яна рухомая, лёгкая, імклівая, вольная, вельмі прыгожая, гатовая ў любую хвіліну прыйсьці на дапамогу да кожнага з нас...

Widzimy Ją w momencie, gdy wychodzi, niemal wybiega radośnie, z Nazaretańskiego Domu, tuż po Zwiastowaniu. Znajduje się w drodze do swej krewnej Elżbiety.

"Wpatrujemy się w Maryję
taką, jaką z pewnością była:
silną, pełną życia i zdecydowaną.
Odważną ponad wszelką miarę.
Zdolną do zwykłego życia,
przeżytego po prostu...
Zdolną do tego,
by stać u stóp krzyża ...
A nade wszystko,
zdolną do największej miłości,
na jaką stać kobiece serce..."
***
Шаноўныя сябры!
Можа вы ведаеце, дзе можна знайсьці інфармацыю пра гісторыю ўзьнікненья гэтай скульптуры? Хто яе аўтар? І дзе яна знаходзіцца? А таксама, дзе можна паглядзець яе выявы больш буйнога памеру?
Загадзя дзякую за дапамогу :)